Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Νοέμβριος 2007

Losing myself…

beautifulpeolpe_jamessagi.jpg

 

Advertisements

Read Full Post »

The Flirtations…

Το παραπάνω βιντεάκι ανήκει σε ένα northern soul girl group, τις Flirtations

Δυσκολεύτηκα πολύ να βρώ αρκετές πληροφορίες για το συγκεκριμένο συγκρότημα. Αντιμετώπισα δυσκολίες διότι οι απόψεις  ήταν διττές… Έκαναν επιτυχία? Δεν έκαναν?

Οι παραπάνω κυρίες, ξεκίνησαν την καριέρα τους το 1962, υπο το όνομα “The Gypsies” (Lestine Johnson, Ernestine Pearce, Shirley Pearce, Betty Pearce). Αργότερα, αποχώρησε η Lestine Johnson και αντικαταστάθηκε απο την Viola Billups (η τελευταία αποχώρησε το 1972, και ακολούθησε solo καριέρα με το ψευδώνυμο “Pearly Gates”). Το 1965, μετονομάζονται σε The Flirtations. Στην Αμερική, πολλοί ισχυρίζονταν, οτι οι Flirtations ακούγονταν σαν τις Supremes. Αποφάσισαν να καταφύγουν στην Βρετανία, εκεί που θα έκαναν επιτυχία. Με την βοηθεια των Wayne Bickerton (παραγωγός) και Tony Waddington (στιχουργός), κατάφεραν να αναγνωριστούν και να συνεργαστούν με τους Tom Jones και Stevie Wonder. Αποχωρεί και η Betty Pearce και το 1972 η Loretta Noble, πήρε την θέση της Viola Billups.

Άλλαξαν πολλές δισκογραφικές εταιρείες όπως Josie Records, Festival Records, Parrot Label, Dream Records…Το 1968, ηχογραφούν το “Nothing But a Heartache”.

Σημαντικά albums είναι:

“Sounds like the Flirtations”

“Love makes the world go round”

Επιπλέον, το 2007, ηχογράφησαν το “Resist the temptation” για την συλλογή “Northern Soul 2007” και το “Run For The Exit” για την συλλογή “Disco 2008”  

flirtationscover.jpg

Read Full Post »

N-emo…

sta_pshla_ta_parathyria.jpg

 

Ο πρώτος Έλληνας Emo…

 

Μετά ακολούθησε ο Τζίμης απο τους «10 Μικρούς Μήτσους», όπως ορθώς παρατήρησε ο prezatv. Προηγήθηκε όμως ο Γιώργος Νταλάρας, το 1975, με τον δίσκο «Στα ψηλά τα παραθύρια». Τον εν λόγω δίσκο, παρατήρησα στο σπίτι blogger(μη χεσ#!) που γράφει στο Back to mono …

Tragique…

Read Full Post »

Gymnastic is not for music…

before-afterbird1.jpg 

Αποφάσισα να γραφτώ, στην αχαική πόλη που σπουδάζω, στο (μακριά απο εμάς) γυμναστήριο. Μόλις άνοιξα την πόρτα του γυμναστηρίου, το μοναδικό πράγμα που μου ήρθε στο κεφάλι, ήταν η μουσική. Και εξηγώ…

Προσπαθούσα να επιβιώσω μέσα στον κυκεώνα της ιδρωτίλας και της μουσκουλίασης,  ψάχνοντας να βρώ τραγούδια που να αντιπροσωπεύουν την άβολη κατάσταση στην οποία βρισκόμουν.Το πρώτο “μάθημα”, έγινε με την βοήθεια του γυμναστή με τις ξανθές ανταύγιες… Ήμουν σίγουρη οτι στο σπίτι του, την ώρα που έτρωγε για πρωινό τις κρεατίνες του, θα άκουγε Klaus Nomi με ολίγον τι Barbra Streisand. Αφού, λοιπόν, παρατηρεί οτι μου ταιριάζει το “Baby Elephant Walk” του  Henry Mancini, με βάζει να διανύσω 2 χλμ.

Σε όλη την διαδρομή, που πάς πάς και μένεις εκεί πάνω σε ένα όργανο βασανιστηρίου που ονομάζεται διάδρομος, φανταζόμουν όλους αυτούς τους σφίχτερμεν, να σηκώνουν τα βάρη τραγουδώντας όλοι μαζί το “Dancing Queen”, όχι απο τους ABBA, αλλά απο τους τοπικούς Raining Pleasures. Και όταν τελειώνει το σετάκι των 50 κοιλιακών, να ανεβαίνει ο Freddie Mercury με τον George Michael, στο άλλο όργανο που κάνει τορπίλα το στήθος, και να τραγουδάνε το “I Will Survive” με βαριά βρετανική προφορά. Και όλα αυτά, για να σπάσω, την αντρίλα-βαρβατίλα του γυμναστηρίου.

Και αφού περνάνε 2 ώρες, απο την στιγμή που μπήκα σε αυτό το κολαστήριο, συνειδητοποιώ οτι μόνο ένα τραγούδι θέλω να γίνουν πραγματικότητα οι στίχοι του:“My automobile”απο τους Parliament. 

Οι οποίοι λένε:  

You don’t have to walk home, my dear…

You don’t have to walk, oh my love…I

f you’ll be nice to me,

Whoa, I’ll be good to you,

And we’ll both ride home in my automobile…

Read Full Post »